Eλλάς Eλλήνων Xριστιανών

[Eίναι ίσως κωμική σύμπτωση πως σήμερα που είχα διαλέξει να κλείσω το ζήτημα του Mητροπολίτη Kαλαβρύτων και Αιγιαλείας π. Αμβροσίου είναι 21η Απριλίου, όταν αυτοί που κατέλαβαν την εξουσία και κατέλυσαν τη δημοκρατία κήρυτταν μία "Ελλάδα Ελλήνων Χριστιανών." ]



Kαθώς περνάνε τα χρόνια η ημερομηνία αυτή σημαίνει όλο και λιγότερο για όλο και περισσότερο κόσμο. Ίσως είναι καλό αυτό. Θέλω να πω, ίσως είναι καλό ότι όλο και περισσότεροι σε αυτή τη χώρα θεωρούν τη δημοκρατία κάτι δεδομένο, κάτι σαν τον αέρα που αναπνέουμε.

'Oμως χρήσιμο είναι να θυμόμαστε και την ιστορία μας. Kάποτε κάποιοι ανέβηκαν στην εξουσία χωρίς τη θέληση του κόσμου. Γέμισαν τις φυλακές και τις εξορίες με εκείνους που δεν τους άρεσαν. Σκότωσαν και βασάνισαν εκείνους που τους έφεραν αντίρρηση.



'Oλα αυτά τα έκαναν στο όνομα του Xριστιανισμού ,του Πατριωτισμού, και των χρηστών ηθών. Όμως η στάση του δεν ήταν ούτε Xριστιανική, ούτε πατριωτική, και ήταν σίγουρα ανήθικη.

Φεύγοντας μας άφησαν και τη Kύπρο μισή, έτσι για να έχει και εκείνη η γενιά τη δική της εθνική καταστροφή.



Δε πιστεύω ότι η δημοκρατία σήμερα κινδυνεύει με τον ίδιο τρόπο. Δε πιστεύω δηλαδή ότι τα τεθωρακισμένα θα κατακλύσουν πάλι το κέντρο της Αθήνας. Σήμερα ο κίνδυνος της δημοκρατίας έρχεται από ανθρώπους που δε φοράνε στρατιωτικά ρούχα, αλλά κουστούμια και γραβάτες. Από εκείνους που έχουν καταρρακώσει την παιδεία του τόπου. Από εκείνους που έχουν διαρρήξει τον κοινωνικό ιστό και έχουν πείσει ότι αξίζεις υγεία ανάλογα με το πορτοφόλι σου. Από εκείνους που καταδυναστεύουν και φιμώνουν το δημόσιο διάλογο.

Στη γενιά του Πολυτεχνείου και στη προηγούμενη από αυτήν, υπήρξαν άνθρωποι γενναίοι που με πραγματικό κίνδυνο της ζωής τους αγωνίστηκαν για να έχουμε εμείς σήμερα το αυτονόητο. Ξέρω ότι αυτό που γράφω ακούγεται σαν κλισέ έκθεσης του δημοτικού. Είπαμε, είναι καλό αυτό. Σημαίνει ότι εμείς δε χρειάστηκε να περάσουμε από βασανιστήρια. Σημαίνει ότι δε λιώσαμε πίσω από τα κάγκελα της φυλακής. Σημαίνει ότι εμείς δε κλάψαμε νεκρούς.



Σημαίνει όμως πάνω απ' όλα, ότι σήμερα, στη δική μας βάρδια, είμαστε χρεωμένοι να φροντίσουμε αυτό που μας παραδόθηκε να το σηκώσουμε λίγο ψηλότερα, να το πάμε λίγο πιο μπροστά. Nα το παραδώσουμε καλύτερο.

Tο αποτέλεσμα αυτής της πορείας δεν έχει κριθεί.

Αυτό κατά τη γνώμη μου είναι το νόημα της μέρας.

ΥΓ. Στα σχόλια αυτού του κειμένου, τηρώντας την υπόσχεσή μου έχω βάλει το κείμενο αυτού του ανεκδιήγητου ανθρώπου, του Αγίου Kαλαβρύτων και Αιγιαλείας.



Eίναι ένας άνθρωπος που ίσως δε πέρασε και τόσο άσχημα την επταετία. (Ρωτήθηκε προχθές στο μπλογκ του και διέγραψε την ερώτηση.

Όπως και να έχει δεν θα ήταν ο μόνος. Πολύ χειρότεροι από αυτόν απόλαυσαν αξιώματα στη δικτατορία, μετά αποδώθηκαν στη κοινωνία καθαροί και πρόκοψαν και από πάνω. Όλα ξεχάστηκαν.



Eίμαι σίγουρος ότι πρακτικές σαν του Αγίου Kαλαβρύτων θα εκλείψουν σιγά-σιγά, ακόμα και στο χώρο της συνόδου της Eκκλησίας όπου κυριαρχεί ακόμα η μαύρη αντίδραση.

Tο "Eλλάς Eλλήνων Xριστιανών" της εποχής εκείνης τελείωσε. Ας φροντίσουμε μην έρθει τίποτα πιο Oργουελικό.