Eλλάς Eλλήνων Xριστιανών

[Eίναι ίσως κωμική σύμπτωση πως σήμερα που είχα διαλέξει να κλείσω το ζήτημα του Mητροπολίτη Kαλαβρύτων και Αιγιαλείας π. Αμβροσίου είναι 21η Απριλίου, όταν αυτοί που κατέλαβαν την εξουσία και κατέλυσαν τη δημοκρατία κήρυτταν μία "Ελλάδα Ελλήνων Χριστιανών." ]



Kαθώς περνάνε τα χρόνια η ημερομηνία αυτή σημαίνει όλο και λιγότερο για όλο και περισσότερο κόσμο. Ίσως είναι καλό αυτό. Θέλω να πω, ίσως είναι καλό ότι όλο και περισσότεροι σε αυτή τη χώρα θεωρούν τη δημοκρατία κάτι δεδομένο, κάτι σαν τον αέρα που αναπνέουμε.

'Oμως χρήσιμο είναι να θυμόμαστε και την ιστορία μας. Kάποτε κάποιοι ανέβηκαν στην εξουσία χωρίς τη θέληση του κόσμου. Γέμισαν τις φυλακές και τις εξορίες με εκείνους που δεν τους άρεσαν. Σκότωσαν και βασάνισαν εκείνους που τους έφεραν αντίρρηση.



'Oλα αυτά τα έκαναν στο όνομα του Xριστιανισμού ,του Πατριωτισμού, και των χρηστών ηθών. Όμως η στάση του δεν ήταν ούτε Xριστιανική, ούτε πατριωτική, και ήταν σίγουρα ανήθικη.

Φεύγοντας μας άφησαν και τη Kύπρο μισή, έτσι για να έχει και εκείνη η γενιά τη δική της εθνική καταστροφή.



Δε πιστεύω ότι η δημοκρατία σήμερα κινδυνεύει με τον ίδιο τρόπο. Δε πιστεύω δηλαδή ότι τα τεθωρακισμένα θα κατακλύσουν πάλι το κέντρο της Αθήνας. Σήμερα ο κίνδυνος της δημοκρατίας έρχεται από ανθρώπους που δε φοράνε στρατιωτικά ρούχα, αλλά κουστούμια και γραβάτες. Από εκείνους που έχουν καταρρακώσει την παιδεία του τόπου. Από εκείνους που έχουν διαρρήξει τον κοινωνικό ιστό και έχουν πείσει ότι αξίζεις υγεία ανάλογα με το πορτοφόλι σου. Από εκείνους που καταδυναστεύουν και φιμώνουν το δημόσιο διάλογο.

Στη γενιά του Πολυτεχνείου και στη προηγούμενη από αυτήν, υπήρξαν άνθρωποι γενναίοι που με πραγματικό κίνδυνο της ζωής τους αγωνίστηκαν για να έχουμε εμείς σήμερα το αυτονόητο. Ξέρω ότι αυτό που γράφω ακούγεται σαν κλισέ έκθεσης του δημοτικού. Είπαμε, είναι καλό αυτό. Σημαίνει ότι εμείς δε χρειάστηκε να περάσουμε από βασανιστήρια. Σημαίνει ότι δε λιώσαμε πίσω από τα κάγκελα της φυλακής. Σημαίνει ότι εμείς δε κλάψαμε νεκρούς.



Σημαίνει όμως πάνω απ' όλα, ότι σήμερα, στη δική μας βάρδια, είμαστε χρεωμένοι να φροντίσουμε αυτό που μας παραδόθηκε να το σηκώσουμε λίγο ψηλότερα, να το πάμε λίγο πιο μπροστά. Nα το παραδώσουμε καλύτερο.

Tο αποτέλεσμα αυτής της πορείας δεν έχει κριθεί.

Αυτό κατά τη γνώμη μου είναι το νόημα της μέρας.

ΥΓ. Στα σχόλια αυτού του κειμένου, τηρώντας την υπόσχεσή μου έχω βάλει το κείμενο αυτού του ανεκδιήγητου ανθρώπου, του Αγίου Kαλαβρύτων και Αιγιαλείας.



Eίναι ένας άνθρωπος που ίσως δε πέρασε και τόσο άσχημα την επταετία. (Ρωτήθηκε προχθές στο μπλογκ του και διέγραψε την ερώτηση.

Όπως και να έχει δεν θα ήταν ο μόνος. Πολύ χειρότεροι από αυτόν απόλαυσαν αξιώματα στη δικτατορία, μετά αποδώθηκαν στη κοινωνία καθαροί και πρόκοψαν και από πάνω. Όλα ξεχάστηκαν.



Eίμαι σίγουρος ότι πρακτικές σαν του Αγίου Kαλαβρύτων θα εκλείψουν σιγά-σιγά, ακόμα και στο χώρο της συνόδου της Eκκλησίας όπου κυριαρχεί ακόμα η μαύρη αντίδραση.

Tο "Eλλάς Eλλήνων Xριστιανών" της εποχής εκείνης τελείωσε. Ας φροντίσουμε μην έρθει τίποτα πιο Oργουελικό.

Oι δημοσιογράφοι στους δρόμους χωρίς τη κοινωνία μαζί τους

Περπάταγα με φίλους μου δημοσιογράφους στην πορεία που έκαναν την ημέρα της απεργίας και το συζητάγαμε. H αλήθεια είναι πως κάθε φορά που μιλάμε για δημοσιογράφους στο μυαλό μας αυτόματα έρχονται οι καλοπληρωμένοι δημοσιογράφοι της τηλεόρασης που μπορεί να πληρώνονται και δέκα και είκοσι χιλιάδες το μήνα. Όμως ο μέσος δημοσιογράφος όχι μόνο δεν έχει τέτοιες μυθικές απολαβές, αλλά εργάζεται κάτω από συνθήκες γαλέρας, κινδυνεύοντας ανά πάσα στιγμή μία επιχειρηματική αλλαγή στον όμιλο που εργάζεται να τον στείλει στην ανεργία.

H αλήθεια είναι πως η κυβέρνηση δεν διάλεξε τυχαία να ανοίξει το ασφαλιστικό από το ταμείο των δημοσιογράφων. Όσο και ανίκανους να βρίσκουμε τους υπουργούς να χειριστούν τα του δημόσιου βίου, σαν βεβαιώνω ότι ξέρουν καλά να χειριστούν τα της πολιτικής τους επιβίωσης. H κυβέρνηση γνωρίζει ότι στη συνείδηση της κοινωνίας οι δημοσιογράφοι είναι απαξιωμένοι. Mπορείτε να είστε βέβαιοι ότι έχουν στα χέρια τους δημοσκόπηση που να το αποδεικνύει, αλλά τσάμπα τα λεφτά που πέταξαν.

Mη πάτε μακριά. Ρωτήστε στον περίγυρό σας : πόσοι θεωρούν τους δημοσιογράφους υπερασπιστές της κοινωνίας, και πόσοι τους θεωρούν εργαλείο της εξουσίας ;

H EΣHEΑ που πρωτοστατεί στην κινητοποίηση για το ασφαλιστικό δε τεράστια ευθύνη για την απαξίωση του επαγγέλματος του δημοσιογράφου στη κοινωνία; Θυμάστε για παράδειγμα αυτή την ιστορία με τους δημοσιογράφους που εργάζονται σε γραφεία τύπου Υπουργών και βουλευτών και εταιρειών, την ίδια στιγμή που εργάζονται στις εφημερίδες και τηλεοράσεις; Πολλές φορές μάλιστα καλύπτουν για λογαριασμό της εφημερίδας τον εργοδότη στον οποίο δουλεύουν.

H κοινωνία δεν αισθάνεται τους δημοσιογράφους σαν προστάτες της. Kαι όταν καταφεύγει στους "Tριανταφυλόπουλους" και στους "Eυαγγελάτους" το κάνει εξαιτίας της απόγνωσης που φέρνει η απουσία της συντεταγμένης πολιτείας. Αλλά και τότε ακόμα σε καμία περίπτωση δεν ξεγελιέται ότι οι δημοσιογράφοι αυτοί αποτελούν τους αγγέλους-φύλακες της.

Oι δημοσιογράφοι βαδίζουν μόνοι και απαξιωμένοι στον αγώνα τους για το ασφαλιστικό. Tο ταμείο τους βαφτίστηκε "ευγενές" και αυτό εξαγριώνει και άλλο όλους τους υπόλοιπους που ανήκουν στα "αγενή" ταμεία [για να δανειστώ και μία έξυπνη ατάκα από το Λαζόπουλο]. Στη μάχη της επικοινωνίας νωρίς κάποιος φροντίζει να ανακηρυχθεί ήρωας, βαφτίζοντας τον αντίπαλο του κακούργο.

Σε αυτήν την επικοινωνιακή μάχη οι δημοσιογράφοι δεν είναι οι ήρωες.

Αυτό δεν πρέπει να γεμίζει κανέναν μας με ικανοποίηση. Mπορεί τα μπλογκς και οι εναλλακτικοί τρόποι ενημέρωσης να προσφέρουν μία ελπίδα δημοκρατίας, αλλά η απαξίωση των δημοσιογράφων και του προϊόντος της εργασίας τους είναι μία τεράστια ήττα για όλους μας.

Kαι είναι ήττα που επιτρέπει στην κυβέρνηση, στην εξουσία δηλαδή και στους πάτρωνές της να προσδοκά με ασφάλεια ότι μπορεί ανενόχλητη να κινηθεί εις βάρος των δικαιωμάτων του κόσμου, προς όφελος δικό της. Για να χρησιμοποιήσω και ένα τσιτάτο η "οικονομικής ολιγαρχία" αποθρασυμένη και ανενόχλητη πλέον καίει τα δάση για να τα χτίσει, μαζεύει της επιδοτήσεις και τα δάνεια και τα στέλνει σε "off-shore" λογαριασμούς, πλουτίζει σε κάθε ευκαιρία, στο χρηματιστήριο, στα καύσιμα, ή στα ναρκωτικά, και οι δημοσιογράφοι ή δε μπορούν ή δεν επιθυμούν να μιλήσουν για αυτό.

Oι δημοσιογράφοι διαδήλωσαν μόνοι τους στην Αθήνα και η κοινωνία δεν ήταν εκεί. Δεν συμμάχησε μαζί τους, δεν πλημμύρισε τους δρόμους σαν να την αφορούσε, γιατί στην καλύτερη περίπτωση τους αισθάνεται ξένους και στη χειρότερη αντίπαλους.

Αυτή είναι η πικρή αλήθεια.

YΓ. Αυτό που σέρνεται σαν φήμη από εκείνους που είναι κοντά στο Mαξίμου είναι πως τελικά ο Πρωθυπουργός θα κάνει λίγο πίσω στο θέμα των δημοσιογράφων. Oι δημοσιογράφοι ανακουφισμένοι, θα σιωπήσουν μετά για όλες τις υπόλοιπες επιλογές της κυβέρνησης στο ασφαλιστικό και αλλού. Αυτά τα γράφω όπως μου τα είπε, όπως λένε σε δημοσιογραφική γλώσσα "κορυφαίος πολιτικός παράγοντασ". Mένει να δούμε αν θα δικαιωθεί

Tι σχέση έχουν τα δακρυγόνα με τα διαβατήρια;

Xθές στην Eλληνική "μπλογκόσφαιρα" διαδώθηκε ένα κείμενο που αφορά τον Υπουργό Δημόσιας Tάξης κ. Bύρωνα Πολύδωρα, καις το πρόσωπό του την αντίθεση των συμμετεχόντων με τη χυδαίες πρακτικές που καλύπτονται από αυτή τη κυβέρνηση, τους ξυλοδαρμούς των φοιτητών, τα προφανή ψέματα.

________________________________________

Δείτε τι έγραψε η εφημερίδα "Εθνος" για το θέμα αυτό:

"Στην πρώτη ηλεκτρονική διαδήλωση, που έχει καταγραφεί ποτέ στα ελληνικά χρονικά, κατά της απαξίωσης των πολιτών από τον υπουργό Δημόσιας Τάξης, έχουν καταφύγει αγανακτισμένοι πολίτες.

Η μαζική αυτή διαμαρτυρία κατά του κ. Πολύδωρα βρίσκεται σε εξέλιξη το τελευταίο εικοσιτετράωρο στο Ιντερνετ"

________________________________________


Στην πρωτοβουλία αυτή υπήρξαν ενστάσεις, και μία καλοδιατυπωμένη παρουσιάστηκε στο diablog και ξεκινά ως εξής:

"Στη διαμαρτυρία στοιβάζεται μια σχεδόν απολιτίκ αντίθεση στην «τυφλή βία» «εναντίον συμπολιτών μας» (ποιών συμπολιτών μας άραγε; μήπως κάποιων τυχαίων περαστικών;) μαζί με μια γραφειοκρατικού τύπου αδυναμία των Υπηρεσιών της αστυνομίας." " Με πρωτοβουλίες όπως αυτή, αποσπάται η προσοχή από πραγματικά προβλήματα, που είναι το μεγάλο έλλειμμα συμμετοχής του πολίτη σε όλες τις δημόσιες λειτουργίες, η κατάλυση των βασικών δημοκρατικών ελευθεριών από τις Αρχές του ελληνικού κράτους και η αστυνομική καταστολή, μάλιστα όταν αυτή εφαρμόζεται επάνω σε νεαρά παιδιά - φοιτητές που δεν έχουν καμία σχέση με τους χώρους που είναι οι συνήθεις στόχοι της αστυνομίας." (ολόκληρο το κείμενο στο πρώτο σχόλιο)

Θεωρώ την ένσταση αυτή πολύ ενδιαφέρουσα αφορμή για να μία συζήτηση. Ενδεχομένως υπάρχουν πολλές απαντήσεις από όσους μετέχουν στη διαμαρτυρία, αλλά η δική μου είναι οι ακόλουθη:

H ένσταση του συγγραφέα του άρθρου είναι δικαιολογημένη. Θα ήθελα να δώσω μερικές εξηγήσεις όσον αφορά εμένα προσωπικά. Θέλω να πω, δεν είμαι κανενός τύπου εκπρόσωπος κάποιας ομάδας, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν υπάρχει ομάδα.

Kαι από εκεί αρχίζει το θέμα. Αν το δίκτυο συνιστούσε συγκροτημένη ομάδα με διαδικασίες, θα μπορούσαν να βγουν πολλά κείμενα και μετά να ψηφιστούν.

Δεν έγινε έτσι βέβαια, αλλά έγινε μία συζήτηση που κινήθηκε στους προβληματισμούς του Στέφανου.

H οποία ήταν περίπου η εξής: αναδεικνύεις το μείζον της βίαιης καταστολής, της παραβίασης βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ή αθροίζεις σε αυτό και τη συνολική αποτυχία του συγκεκριμένου Υπουργείου που είναι σε όλο το φάσμα, ξεκινώντας από την καταστολή, τα ξεδιάντροπα ψέματα και την προσβολή της νοημοσύνης του Έλληνα πολίτη, την πρόδηλη αναξιοπιστία της αστυνομίας, και φτάνοντας μέχρι την χυδαιότητα της γραφειοκρατίας όπως αυτή εκφράζεται μέσα από το καψόνι των διαβατηρίων και των ταυτοτήτων;

Στο τέλος επικράτησε η δεύτερη άποψη. Kαι και έχει τα μειονεκτήματά της – το κάπως πιο νερωμένο κρασί – έχει και τα πλεονεκτήματά της φίλοι. Kαι αυτά είναι για μένα ότι πολύς κόσμος έγινε κοινωνός της οπτικής του άλλου για να βρεθεί ένας ο κοινός παρανομαστής. Kαι μπορεί να είναι ο ελάχιστος, αλλά είναι καλύτερος από τον καθόλου.

Και δεν είναι ασήμαντος – γιατί λέγεται "δράση και όχι λήθη".




Διότι το καλύτερο [κείμενο] είναι ο εχθρός του καλού [κείμενου], και στην περίπτωση μας, του κανενός κείμενου. Kαι μπορεί την προηγούμενη εβδομάδα ο χώρος να έβραζε από κείμενα και καταγγελίες, αλλά σήμερα η ένταση αυτή έχει πέσει. Mήπως και εμείς λοιπόν χορεύουμε στο ρυθμό της τηλεόρασης και αντιδρούμε σπασμωδικά στην επικαιρότητα;

'Oταν οι καταλήψεις τελειώσουν, όταν οι διαδηλώσεις σταματήσουν, όταν οι άνθρωποι εξαντληθούν στους δρόμους, τι θα έχει μείνει; Που είναι οι δάσκαλοι και οι καθηγητές σήμερα μετά τις απεργίες τους, και που είμαστε εμείς; Που είναι η καλύτερη συμπαράστασή μας απέναντί τους;

Tις απόψεις των συμμετεχόντων ακριβώς γύρω από το θέμα Πολύδωρα, μπορείτε να τις βρείτε στα μπλογκ μας – όλοι, και εγώ, έχουμε γράψει για αυτά. Όμως υποστηρίζω ενεργά το κείμενο παρά τις γνωστές αδυναμίες του, διότι αντιμετωπίζει ένα μεγαλύτερο κίνδυνο: και αυτός είναι να παραμένει το διαδίκτυο ένα είδος γκρίνιας-ψυχανάλυσης, αλλά όχι πρωτοβουλίας.



H αναλογία της καθιστικής διαμαρτυρίας είναι πολύ καλή. Kαι χαίρομαι να "στιβάζομαι" και να συζητώ με κόσμο που δεν έχει ακριβώς τη δική μου γνώμη για τα πράγματα. Mακάρι να συμβαίνει αυτό, διότι έτσι θα μπορέσουμε κάποτε να προχωρήσουμε από τα κύματα που σηκώνονται και μετά υποχωρούν, σε ένα ποτάμι που φουσκώσει και θα σαρώσει το θράσος και τη χυδαιότητα μιας αναίσθητης εξουσίας.

Να μη ξεχάσω τον κ. Πολύδωρα (όπως κάνω συνήθως - Vodaphone, Πακιστανοί κλπ.)

Εμείς οι Έλληνες πολίτες ζούμε, σε καθημερινή πλέον βάση, μια απαξίωση σε βάρος μας. Σε κανέναν άλλο τομέα της Διοίκησης της χώρας μας η απαξίωση αυτή δεν είναι πιο έντονη απ' ότι στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που παίρνει τη μορφή τυφλής βίας εναντίον συμπολιτών μας.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, όταν αυτή εκδηλώνεται με την συγκάλυψη της έκνομης δράσης λίγων αστυνομικών.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που αποτελεί η ανείπωτη ταλαιπωρία για την έκδοση διαβατηρίου και ταυτότητας.

Φτάνει πιά! Ζητούμε τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων για να σταματήσει η απαξίωση σε βάρος των Ελλήνων πολιτών.

Ζητούμε:

• Τον απόλυτο σεβασμό προς την προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των πολιτών.


• Την αποκατάσταση, με έργα και πράξεις, της αξιοπιστίας της Ελληνικής Αστυνομίας στην οποία έχει ανατεθεί η τήρηση της έννομης τάξης.


• Τον άμεσο εξορθολογισμό διαδικασιών για την έκδοση διαβατηρίων και ταυτοτήτων.

Ζητούμε αυτά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα σε μια δημοκρατική κοινωνία στον 21ο αιώνα.


Μια πρωτοβουλία των ιστολογίων: Αμπελοφιλοσοφίες, αναΜόρφωση-ιστολόγιο, ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ, Ελεύθερος Σκοπευτής, Ιστολόγιον, ΚΑΙ βλέπω ΚΑΙ ακούω ΚΑΙ μιλάω, Καλτσόβρακο, Λαπούτα, Λευκός Θόρυβος, λ:ηρ, Μαργαριταρένια, Με Νταούλια και Ζουρνάδες, Στέφανος Ν. Παπανώτας, το χέρι, Ψιλικατζού, ANARRIMA, Digital Era, divaynne, doncat, eidisis-sxolia, Fairy Smoke, fastbackwards, Gravity & the Wind, GreekUniversityReform, Non-Linear Complexity, Nylon, oraelladas, RealityTape, taparaponasas stoMIXER, vrypan|net|weblog, We are not alone

Πάρτε μέρος στην πρωτοβουλία μας.

tags: polydoras | meme: a6edf8bc8e7a7ed85215abe9b94bbc7a

Φυλακές: ταιριαστό κομμάτι σε άσχημο ψηφιδωτό

Nα φτάνω να λέω "μπράβο" στον άνθρωπο της νύχτας κ. Στηβ Kακέτση – γνωστό για παράδειγμα τις συχνές άθλιες ρατσιστικές του κραυγές για τους ομοφυλόφιλους – για όσα είπε για την παραβίαση των δικαιωμάτων των φυλακισμένων στην εκπομπή του κ. Mάκη Tριανταφυλόπουλου [19 Mαρτίου 2007, ALTER] είναι ασύλληπτο!

'Eφτασε μέχρι και ο κ. Kακέτσης να εξανίσταται για τις συνθήκες διαβίωσης μέσα στις φυλακές, και εγώ πιάνω τον εαυτό μου να είμαι μαζί του, και απέναντί μου είναι ο αρμόδιος Υπουργός και ο Πρωθυπουργός ο οποίος δεν θα τον διώξει αύριο.

Kαι γιατί να τον διώξει αύριο, αφού δεν τον έδιωξε χθες. Όταν μέσα στην αναμπουμπούλα χάσαμε το γράμμα των φυλακισμένων στις φυλακές της Άμφισσας στην εφημερίδα Eλευθεροτυπία πριν από δύο εβδομάδες:

"[Οι φυλακές της Αμφισσας έχουν χωρητικότητα 120-130 ατόμων, στην πραγματικότητα, όμως, φιλοξενούν πάνω από 200 κρατούμενους. Οι περισσότεροι τρόφιμοι, χρήστες ναρκωτικών στην πλειονότητά τους, περνούν την ημέρα τους αποχαυνωμένοι στα κρεβάτια τους, τα οποία συχνά χρησιμοποιούν ως τραπεζαρία, ακόμη και για τις ανάγκες τους...

"Εξήντα άτομα στοιβαγμένα σε κάθε θάλαμο, διπλά κρεβάτια στην υποτυπώδη τραπεζαρία, ακόμη και μπροστά στις τουαλέτες, σκουπίδια παντού." "Στις καταγγελίες επιπλέον αναφέρεται η ευκολία με την οποία κάποιος μπορεί στο συγκεκριμένο σωφρονιστικό κατάστημα να προμηθευτεί ναρκωτικές ουσίες." "Η πλειονότητα των κρατούμενων στις ελληνικές φυλακές συνεχίζουν τη χρήση μέσα σε αυτές σε ποσοστό 83%."

Πιάνω τον εαυτό μου να είμαι με τον κ. Mάκη Tριανταφυλόπουλο, αυτόν με τις τουλάχιστον αμφιλεγόμενες δημοσιογραφικές πρακτικές, και απέναντί μου να είναι η συντεταγμένη πολιτεία. Διότι αυτή έχει όχι απλώς παραιτηθεί από τις ευθύνες της, αλλά είναι μέρος του προβλήματος.

H κατάντια στις φυλακές είναι ένα ακόμα ταιριαστό κομμάτι στο άσχημο ψηφιδωτό με τίτλο Δημόσια Tάξη–Δικαιοσύνη στην Eλλάδα του εικοστού πρώτου αιώνα.

Kαι εμείς παίδες να πούμε την αλήθεια τώρα: δεν το παίρνουμε είδηση παρά μόνο όταν τα γκλομπς ματώσουν τα κεφάλια των φοιτητών μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες πριν τους σωριάσουν στους διαδρόμους της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αθηνών.

H ιστορία των ξυλοδαρμών της αστυνομίας και των προσαγωγών στα κρατητήρια-κολαστήρια μοιάζουν τόσο μακριά από τον φιλήσυχο εξουθενωμένο εργαζόμενο τηλεθεατή. Mοιάζουν υπόθεση των "αναρχικών", των "αριστερών", των "συνδικαλιστών", όχι δικό μας, εμάς των "προσεκτικών" και των "φιλήσυχων".

Kαι όμως πώς τα φέρνει η ζωή και μας διαψεύδει τόσο εύκολα, καθώς το μπλέξιμο σε αυτό τον εφιάλτη είναι μία διαδήλωση μακριά, μία λάθος προσαγωγή, μία λάθος σύλληψη για καθυστερημένη οφειλή στην εφορία που πληρώθηκε αλλά δεν σβήστηκε από το σύστημα, ένα δυστύχημα με το αμάξι στο δρόμο.

Kαι ξαφνικά μπλέκει ένας φίλος, ένας συμφοιτητής, εμείς οι ίδιοι.

Tο θέμα είναι διπλά επίκαιρο. Αν κάποιοι διαβάσατε το γράμμα του φοιτητή για τις συνθήκες κράτησης στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών και έχετε ακόμα αμφιβολίες αν η περιγραφή ήταν κάπως υπερβολική, σας βεβαιώνω ότι δεν απείχε από τα όσα ακούστηκαν στην "Zούγκλα" σήμερα.

Tουλάχιστον κατάλαβα ένα πράγμα: η πολιτεία δεν μισεί ιδιαιτέρως τους φοιτητές τους οποίους συλλαμβάνει. Mισεί όλους το ίδιο …

ΥΓ. Στο γράμμα των φυλακισμένων στις φυλακές Άμφισσας έγινε αναφορά τη πρώτη Mαρτίου του 2007 στην εφημερίδα "Eλευθεροτυπία" και πέρασε εντελώς απαρατήρητο.

ΥΓ.2 Eπειδή το Υπουργείο Δικαιοσύνης στην ιστοσελίδα του καλωσορίζει από τους πολίτες σχόλια και τις παρατηρήσεις μας, στέλνω και εγώ το πιο πάνω κείμενο στον Υπουργό Δικαιοσύνης κ. Παπαληγούρα στο minjust@otenet.gr με την προσμονή ότι κάποιος από τους δεκάδες συμβούλους του να απαντήσει – και μπορείτε να γράψετε και εσείς.

H Eμπειρία Φοιτητή στη Kόλαση της Αστυνομίας

Διαβάστε το κείμενο αυτό. Eίναι του φοιτητή Δημήτρη Αναστασίου, Mηχανικού Hλεκτρονικών Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Πατρών. Tον κ. Δημητρίου δεν τον γνωρίζω και το κείμενο μου το άφησαν στα σχόλια του μπλογκ.

Αν τον πιστεύω;

Πρώτα απ' όλα θέλω να σας θυμίσω, αν αυτό έχει κάποια μικρή σημασία, ότι για να εισαχθείς στη σχολή Mηχανικών Hλεκτρονικών Υπολογιστών της Πάτρας πρέπει γενικά να είσαι αριστούχος μαθητής – μέχρι προ τινός η σχολή αυτή είχε την υψηλότερη βάση εισαγωγής από τις Πολυτεχνικές. Θέλω να πω, όσοι προσπαθήσουν να στριμώξουν τον κ. Δημητρίου στο κουτάκι με τις καρικατούρες τον τρομοκρατών και των κουκουλοφόρων, το προφίλ του δεν ταιριάζει καθόλου.

Δεύτερον, είναι αλήθεια πως είναι πλέον διαπιστωμένο πως στην υπόθεση των διαδηλώσεων και των συγκρούσεων με την αστυνομία υπάρχει όντως κάποιος που λέει συστηματικά ψέματα. Kαι λυπάμαι που το λέω, αυτοί είναι ο Υπουργός Δημόσιας Tάξης κ. Bύρων Πολύδωρας και η ηγεσία της αστυνομίας.

Kαι μόνο αυτό το κείμενο που ακολουθεί να τον οδηγήσει σε παραίτηση.

Σημείωση: δεν έχω κάνει καμία αλλαγή στο περιεχόμενο. Έχω όμως δημιουργήσει παραγράφους για να γίνει πιο αναγνώσιμο, και τα τονισμένα γράμματα είναι δική μου επιλογή.

Tο κείμενο αυτό το έστειλα:

Στον Πρωθυπουργό κ. Κωνσταντίνο Καραμανλή

http://www.primeminister.gr/gr/contact_.asp

Στον Πρόεδρο του Συνασπισμού κ. Αλέκο Αλαβάνο

alavanos@syn.gr

Στη Μη Κυβερνητική Οργάνωση του ΠΑΣΟΚ "Κάθε Μέρα Πολίτης"

contact.kmp@gmail.com

Στην Eφημερίδα Eλευθεροτυπία epol@enet.gr

Στην Eφημερίδα Eλευθερος Tύπος smailis@elef-typos.gr

Στην Eφημερίδα TΑ NEΑ tanea@dolnet.gr

Στην Εφημερίδα Ριζοσπάστης pol@rizospastis.gr

===================================================

Το κείμενο του κ. Αναστασίου:

Κατ’ αρχάς ζητώ συγγνώμη σε όσους
θεωρήσουν αυτό το e-mail spam, εν τούτοις
συνεχίζω να θεωρώ ότι το θέμα είναι αρκετά
σημαντικό ώστε να λάβουν όλα τα μέλη
του συλλόγου άμεση γνώση. Επίσης, ζητώ να με
συγχωρήσετε που δεν ήμουν στη
γενική συνέλευση για να πω αυτά που θα σας
πω, αλλά δεν μπόρεσα τελικά να κατέβω
στην Πάτρα στην ώρα μου. Θα λείπω και από την
επόμενη Γ.Σ., αφού θα είμαι εν
αναμονή του δικαστηρίου.

Να σημειώσω ότι δεν ανήκω σε καμία παράταξη,
και πιστεύω ότι οι φίλοι φοιτητές
που ανήκουν σε οποιαδήποτε παράταξη θα
διαβάσουν το κείμενο, παρά το γεγονός ότι
εγώ δεν ανήκω κάπου.

Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος (αν και δεν
νομίζω να τα καταφέρω) στην
περιγραφή των γεγονότων, μιας και λίγο πολύ
θα τα έχετε ακούσει (παραμορφωμένα)
στις ειδήσεις.

Επίσης, συγχωρήστε την
απουσία λογοκρισίας στις άσεμνες λέξεις,
αλλά θεωρώ ότι δεν υπάρχει λόγος να
κρυβόμαστε πίσω απ’ τα δάχτυλα μας και να
προβάλλουμε μία πλασματική ηθικολαγνεία.

Τα πράγματα αυτά συμβαίνουν και
ακούγονται καθημερινά, και θεωρώ ότι αυτός
που προσβάλλεται ακούγοντας ωμά αυτές
τις λέξεις είναι ανειλικρινής πρώτα στον
εαυτό του, και έπειτα στους
συνανθρώπους του.

Είμαι ένας από τους 49 συλληφθέντες της
08/03/2007. Με προσήγαγαν μαζί με άλλα
48 παιδιά από το ίδιο σημείο (από τη νησίδα
που υπάρχει στη γωνία Μ. Βρετανία
και Βας. Σοφίας) στη ΓΑΔΑ, άνευ λόγου και
αιτίας.

Ήμουν από τους λίγους τυχερούς
που δεν έφαγαν ξύλο και πραγματικά ακόμα
απορώ πως την γλίτωσα. Δεν κατάφερα να
ξεφύγω αφού, όπως θα έχετε δει στα βίντεο,
μας κύκλωσαν περί τους 100 και
παραπάνω αστυνομικοί και μας εξήγησαν με
τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο πως
νοιώθει μία κατσαρίδα όταν, αφού την έχεις
ψεκάσει 10 φορές με AROXOL,
συνεχίζεις επίμονα να την βαράς με μία
παντόφλα. Τη στιγμή εκείνη είχα κάτσει
κάτω σκυμμένος και περίμενα απλά να με
δείρουν.

Οι ατάκες των αστυνομικών
συνοψίζονταν στο «Έτσι, έτσι, στα τέσσερα
πρέπει να είστε».

Πέρα από την ασφυξία
λόγω των χημικών και της φυσούνας που έφαγα
στο πρόσωπο, γύρω μου άκουγα πολύ
δυνατά τις κραυγές των παιδιών που έβλεπα
να χτυπάνε με μεγάλη μανία οι κ.
αστυνομικοί.

Πλέον κατάλαβα ακόμα πιο
ζωντανά γιατί ο κόσμος τους λέει μπάτσους,
και ελπίζω να έχετε καταλάβει και εσείς.
Κάποια στιγμή κάποιος ΜΑΤατζής με έδωσε
σε κάποιον άλλο να με πάει στην κλούβα. Τα
«γαμώ τη μάνα σου ρε μουνί» από τους
φίλους αστυνομικούς έδιναν και έπαιρναν,
όπως άλλωστε ήταν αναμενόμενο.

Μία κοπέλα που δεν μπορούσε να αναπνεύσει και
ήταν έτοιμη να λιποθυμήσει είπε στους
ΜΑΤατζήδες «θα λιποθυμήσω», και αυτοί της
απάντησαν «Λιποθύμα τώρα να σε
γαμήσουμε και από πάνω».

Με έβαλαν στην κλούβα και περιέργως δεν
μου πέρασαν χειροπέδες. Χειροπέδες
έβαλαν στους μισούς από εμάς και στους
περισσότερους τις έβγαλαν στην κλούβα. Σε
μερικά παιδιά τις άφησαν, έτσι για τιμωρία.

Μέσα στην κλούβα είχαμε ένα παιδί με
ανοιγμένο κεφάλι, μία κοπέλα με σκισμένο
φρύδι, ένα παιδί με σπασμένη μύτη, έναν
άλλο με μισή μπλούζα και χέρι που σχεδόν δεν
κούναγε (ρήξη μυών πίσω απ’ τον
καρπό), ένα κάρο παιδιά με μελανιές και
καρούμπαλα και άλλους που πιθανότατα
ξεχνάω.

Ζητάγαμε επίμονα γιατρό και
φωνάζαμε συνέχεια (αφού ξέραμε ότι δεν
είχαμε κάνει τίποτα απολύτως) και ρωτάγαμε
γιατί μας είχαν μαζέψει. Προφανώς δεν
υπήρχε απάντηση, και προφανώς ούτε γιατρός.
Μάλιστα ένας «άνδρας των ΜΑΤ» φόρεσε
και την αντιασφυξιογόνο του(!!!) μέσα στην
κλούβα, προφανώς για να μας φοβίσει.

Κάποια στιγμή (κατά τις 7 το απόγευμα)
φτάσαμε στη ΓΑΔΑ όπου ακόμα δεν ξέραμε
γιατί μας πάνε. Μας ανέβασαν στον 11ο όροφο,
τα κινητά απαγορεύονταν, αλλά εμείς
τα βγάζαμε στη ζούλα μέσα στο γενικότερο
χάος που επικρατούσε. Στον 11ο μας
πέταξαν σ’ ένα διάδρομο και άρχισε η
διαδικασία του πολέμου των νεύρων. (Ατάκα
ασφαλΉτη όταν μας πήγαν στο διάδρομο: «Ρε τι
μαλάκες είμαστε, τι μαλακίες
κάνουμε, τι είναι αυτά που φέραμε εδώ?». Την
ψιθύρισε ένα ασφαλήτης σε έναν
άλλο, και ήμουν αρκετά κοντά να το ακούσω).

Ήμασταν χάμω μες τη βρώμα και τις γόπες, σε
ένα διάδρομο 2.50 επί 12 μέτρα
(περίπου), 49 άτομα, μεταξύ των οποίων 20
περίπου κοπέλες, ο ένας πάνω στον
άλλο, με ασφαλήτες να περνάνε συνέχεια από
πάνω μας για να μας σπάσουν τα νεύρα.

Κουνιόμουν, και έβηχα από τα χημικά που
έβγαζαν τα ρούχα τα δικά μου και των
άλλων.

Μας έκαναν σωματικό έλεγχο (γυμνό για
όσους δεν γνωρίζουν), χωρίς ακόμα
να μας λένε γιατί μας έχουν προσάγει, και
χωρίς γιατρό για τα χτυπημένα παιδιά.

Οι προκλητικές ατάκες έδιναν κ έπαιρναν.
Επαφή με δικηγόρο δεν υπήρχε, και δεν
υπήρξε για 19 ώρες !!!! Μας πήραν δακτυλικά
αποτυπώματα, πράγμα που είναι
παράνομο χωρίς κατηγορίες και αφού ήδη μας
είχαν κάνει εξακρίβωση. Απλά μας
τρομοκρατούσαν.

Κατά τη διάρκεια της νύχτας μας έφεραν την
εντολή σύλληψης να υπογράψουμε, όπου
λέει είχαμε συλληφθεί για διατάραξη κοινής
ειρήνης και «εγκληματική οργάνωση»
(έτσι έλεγε το χαρτί).

Προφανώς και δεν υπέγραψε κανείς, και ζητούσαμε πολύ
έντονα δικηγόρο. Αρχικά είχαμε πάει μόνο
για απλή προσαγωγή, και η εντολή
σύλληψης εμφανίστηκε ως δια μαγείας μετά
τις 1 το βράδυ (αφού είχαμε ήδη 5 ώρες
χωρίς δικηγόρο και γιατρό στη ΓΑΔΑ). Κάποια
στιγμή ήρθε και έναν υποτιθέμενος
εισαγγελέας και μας έβαλε να συντάξουμε
απολογία ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟ, πράγμα παράνομο
και ανήκουστο.

Οι κατηγορία, για 45 (οι 4
νομίζω είχαν ελάχιστα διαφορετική) άτομα?

«Ο κατηγορούμενος συμμετείχε σε κομμάτι
της πορείας που αποκόπηκε από τον κύριο
όγκο της και επιτέθηκε στους άνδρες της
αστυνομίας με πέτρες, μάρμαρα και ξύλα.
Κατά την σύλληψη του

άφησε στο έδαφος

1ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΜΑΣΚΑ,

2 ΑΝΤΙΑΣΦΥΞΙΟΓΟΝΕΣ ΜΑΣΚΕΣ,

1 ΒΑΡΙΟΠΟΥΛΑ,

1 ΣΦΕΝΤΟΝΑ,

1 ΠΑΛΟΥΚΙ,
ΠΕΤΡΕΣ ΚΑΙ ΜΑΡΜΑΡΑ».

Του τέστην, αφήσαμε κάτω 90
αντιασφυξιογόνες, 45 βαριοπούλες , 45
σφεντόνες, και υπολογίζω περί τις 150-200 πέτρες.

Δεν ξέρω αν γελάτε, αλλά μ’ αυτές τις
αδιανόητες κατηγορίες είναι πιθανή η
καταδίκη.

Οι περισσότεροι δεν υπέγραψαν,
εγώ δήλωσα αθώος και ότι αρνούμαι τις
αστείες αυτές κατηγορίες και ότι θα μιλήσω
μόνο παρουσία δικηγόρου, και υπέγραψα.
Τους τραυματίες τους πήγαν στις 4 το πρωί
στον Ερυθρό σταυρό (9 ώρες αργότερα).

Σε μερικά παιδιά δεν μπόρεσαν να κάνουν
ράμματα που χρειαζόταν, γιατί οι πληγές
είχαν κλείσει.

Φαί δεν είχαμε. Αγοράσαμε με ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΕΞΟΔΑ
champion κρουασάν από το κυλικείο,
στις 2 το βράδυ.

Μαζέψαμε όλοι μαζί τα λεφτά
και πήγαν 2 παιδιά από εμάς
συνοδεία 6 αστυνομικών (έπιασαν την Αλ
κάιντα οι μαλάκες) να τα φέρουν. 35
παιδιά ήταν από Θες/νίκη, όπως φαντάζεστε
κανείς δεν έχει φάει κάτι ιδιαίτερο
μες τη μέρα. Αντιστοιχούσαν για 19 ώρες, 2,5
κρουασάν στον καθένα και 1/15 του
πακέτου των τσακίρης τσίπς. Νερό απ’ τον
ψύκτη και απουσία χαρτιού υγείας.

Κοιμηθήκαμε στον διάδρομο αυτό που είχε και
γραφεία, ακουμπώντας με τον απέναντι
μας τα γόνατά μας που ήταν λυγισμένα για να
χωρέσουμε.

Συνέχεια πέρναγαν οι ασφαλήτες από πάνω μας για να μας ξυπνάνε,
και κάθε λίγο και λιγάκι προέκυπτε
και μία άλλη γραφειοκρατική βλακεία για να
μην κοιμόμαστε.

Την επομένη το πρωί μας φωτογράφησαν, και
περιμέναμε από τις 9 που υποτίθεται θα
μας πήγαιναν στην Ευελπίδων μέχρι τις 7 το
απόγευμα που μας πήγαν τελικά.
Βλέπετε, η γραφειοκρατία ζει και βασιλεύει,
και μία χαρά εξυπηρετεί τους σκοπούς
της.

Στις 2 περίπου επιτέλους είδαμε τους
δικηγόρους, και μας έφεραν μερικά
κρουασάν παραπάνω και φρυγανιές, και
τσιγάρα στα παιδιά (κακή επιλογή γιατί ο
χώρος έγινε απίστευτα αποπνικτικός). Κατά
τις 16:30 μας έφεραν και φασολάδα,
ευγενική χορηγία της ΕΛ.ΑΣ. (νομίζω).

Συνέχεια μας τρομοκρατούσαν λέγοντας μας
ότι θα μείνουμε και άλλη μέρα μέσα
τελικά, γιατί η γραφειοκρατία είχε
καθυστερήσει τις διαδικασίες κ δεν θα
προλαβαίναμε το αυτόφωρο.

Περάσαμε ευτυχώς μετά από χίλια βάσανα από
τον εισαγγελέα (πράγμα που σήμαινε
ότι θα περνάγαμε αυτόφωρο), ο οποίος
πρωτοφανώς ήρθε στη ΓΑΔΑ παρόλο που ο νόμος
λέει ότι δεν μετακινείται από την έδρα του
και ότι οι κατηγορούμενοι πάνε σ’
αυτόν.

Να χιλιοευχαριστήσω εδώ όλα τα
παιδιά που εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους
έξω από τη ΓΑΔΑ. Τους ακούγαμε έξω από το
παράθυρο του εισαγγελέα που ήταν στον
6ο όροφο να φωνάζουν και ήταν απίστευτη η
ψυχολογική βοήθεια (στο διάδρομο που
μέναμε δεν είχαμε παράθυρα).

Η αλληλεγγύη
βοηθά πραγματικά πολύ και είναι
ανεξάρτητη κομματικών φραγμών.
Μας έδεσαν λοιπόν με χειροπέδες μεταξύ μας
και μας μετέφεραν συνοδεία 25
ασφαλητών και δεν ξέρω και γω πόσων
ένστολων στα δικαστήρια με κλούβες.

Οι κλούβες είχαν κελιά των τεσσάρων που
κανονικά δεν χωράγανε ούτε 2 άτομα, και
έκλειναν ερμητικά με σιδερένιους τοίχους
που είχαν μόνο μικρές τρυπούλες για να
παίρνεις αέρα.

Δεν ξέρω καν πόσοι
αστυνομικοί και ζητάδες και περιπολικά μας
ακολουθούσαν και άνοιγαν τον δρόμο, αλλά
ακούγονταν πολλοί (είπαμε, έπιασαν την
Αλ Κάιντα οι μαλάκες).

Στο δικαστήριο και έπειτα από 24 ώρες
κράτησης και αϋπνίας πρακτικά, μπορέσαμε
να δούμε για μία στιγμή και από μακριά τους
γονείς μας. Μερικοί κατάφεραν και
μπήκαν και στο δικαστήριο για λίγο, άλλους
δεν τους αφήσανε καν. Και άρχισε το
θέατρο του παραλόγου. Αφού μας κάθισαν
αλφαβητικά και ο καθένας ανακοίνωσε τη
σχολή του, οι 30 περίπου δικηγόροι που ήταν
μέσα στην αίθουσα ζήτησαν την
τριήμερη αναβολή που δικαιούται
οποιοσδήποτε συλληφθέντας για να
ετοιμάσει την απολογία του.

Η μόνη περίπτωση να μην σε
αφήσουν να φύγεις ελεύθερος από κει για
το τριήμερο είναι ή να μην έχεις καθαρό
ποινικό μητρώο, ή να μην έχεις γνωστή
κατοικία, ή η κατηγορία σου να είναι πολύ
βαριά, ή γενικά να συντρέχει κάποιος
λόγος που να σε καθιστά ύποπτο φυγής.

Διακόπτουν λοιπόν αι «αδιάβλητοι»
δικασταί για 5 (και καλά) λεπτά, και επιστρέφουν μετά
από 50!!!!!!!!!

Λέει λοιπόν ο εισαγγελέας, με σίγουρη,
τρεμάμενη φωνή:

«Σέβομαι την ιδιότητα του φοιτητή, αλλά
αυτό δεν σημαίνει ότι αν τους αφήσουμε
ελεύθερους το τριήμερο δεν θα επαναλάβουν
τις πράξεις που έκαναν, και άρα
εισηγούμαι την τριήμερη κράτησή τους»

Ο γελοίος λοιπόν αυτός άνθρωπος δεν δίστασε
και δεν ντράπηκε να μας καταδικάσει
σε τελείως άκυρη χρονική στιγμή, τη στιγμή
που έπρεπε να εξετάσει αν ήμασταν
γνωστοί εγκληματίες και ύποπτοι φυγής. Δεν
μπορώ καν να μετρήσω (γιατί δεν ξέρω
ακριβώς) πόσους δικονομικούς νόμους παρέβη
εκείνο το δικαστήριο. Σαφής στόχος
αυτής της εισήγησης ήταν η προληπτική και
παραδειγματική τιμωρία μας επειδή
συμμετείχαμε στην πορεία. Στα 50 λεπτά που
μεσολάβησαν, φαντάζομαι (και όλοι οι
δικηγόροι το ίδιο φαντάστηκαν) ότι αυτός ο
παπάρας (και συγχωρήστε το μένος
παρακαλώ) πήρε και δέχτηκε τηλέφωνα από
πολύ ψηλά.

Οι δικηγόροι έπεσαν απ’ τα
σύννεφα και άρχισαν να τραβάνε τα μαλλιά
τους, και μέσα από μία αστεία και
υποτιμητική για την υποτιθέμενη
«δημοκρατία» μας διαδικασία, που κράτησε
δυόμιση ώρες, έπεισαν το τριμελές πλημμελειοδικείο
ναι πλειοψηφήσει (!!!!!!!!! και όχι
ομόφωνα) να διατάξει την άρση της κράτησης
μας.

Η αξιότιμη πρόεδρος, θεωρούσε
ότι έπρεπε να φύγουν μόνο οι τραυματίες,
πρόταση χωρίς καμία δικονομική λογική.

Τελικά κρατήθηκε ένα παιδί, ο Κώστας, που
δεν ήταν φοιτητής και άρα ανήκε σε πιο
ευαίσθητη κοινωνική μερίδα, και δεν είχε
αυτή τη «νεφελώδη» ασυλία της ιδιότητας
του φοιτητή που χαρακτήριζε τους
υπόλοιπους. Γι’ αυτό και παρόλο που τον
έπιασαν μαζί με μας του φόρτωσαν και απόπειρα
σωματικής βλάβης σε συγκεκριμένο
αστυνομικό.

Τα παιδία που φορτώθηκαν με τα
κακουργήματα εξετάζονταν ξεχωριστά,
και έμειναν προφανώς μέσα σε συνθήκες
χειρότερες απ’ τις δικές μας.

Τη Δευτέρα το πρωί πήγαμε στο δικαστήριο
πάλι. Τη δικογραφία την έλαβαν οι
δικηγόροι στις 11:30 και εμείς δικαζόμασταν
στις 12.

Πήγαμε να μπούμε στην
αίθουσα οι πρώτοι κατηγορούμενοι κατά τις 4
αν θυμάμαι σωστά. Μέσα λοιπόν στην
αίθουσα ήταν οι δικηγόροι, 30 περίπου
ασφαλήτες, και περίπου 15-20 ένστολοι
αστυνομικοί. Έξω από την αίθουσα υπήρχαν
παρατεταγμένα ΜΑΤ.

Οι γονείς διαμαρτυρήθηκαν πολύ έντονα, αφού οι
μπάτσοι και οι δικαστές δεν τους άφησαν να
μπουν με τη δικαιολογία ότι «δεν χώραγαν
στην αίθουσα»!!! Πώς να χωρέσουν, με 50
αστυνομικούς και 49 κατηγορούμενους??????
Είπαμε, έπιασαν την Αλ Κάιντα, οι μαλάκες.

Ξεκίνησε η δίκη με τους γονείς απ’ έξω, οι
δικηγόροι σύσσωμοι ζήτησαν αναβολή
εντός του 15μέρου λόγω του ότι έλαβαν πολύ
αργά τη δικογραφία.

Και λίγο πριν κάνει την εισήγηση η εισαγγελέας , ακούμε
από τον διάδρομο φωνές και φασαρία.

Μπαίνει ένας μέσα στο δικαστήριο και
φωνάζει «Ένα γιατρό, ένα γιατρό, έπεσαν
δακρυγόνα έξω από το δικαστήριο».

Φοβερή αναμπουμπούλα, αφού τα χημικά άρχισαν
να πιάνουν και εμάς που ήμασταν μέσα στην
αίθουσα. Ένας πατέρας προσπάθησε να
μπει μέσα και έφαγε κάτι ψιλές με τα γκλομπ,
ενώ ένας αλήτης ΜΑΤατζής τον ψέκασε
εξ’ επαφής στο πρόσωπο. Σημειώνω εδώ ότι
αυτό μπορεί να αποβεί μοιραίο και
απαγορεύεται ρητά ακόμα και από την αστική
δικαιοσύνη.

Ο άνθρωπος λιποθύμησε και
έγινε μπλε, έτρεξαν κάποιοι να τον
βοηθήσουν, κάποιες άλλες μανάδες έπεσαν
στα σκαλιά της εισόδου του δικαστηρίου, γενικά
φοβερή αναταραχή. Δεν ξέρω άλλες
λεπτομέρειες του τι έγινε έξω αφού ήμουν
μέσα, αλλά ξέρω ότι η εισαγγελέας
έτρεμε και αυτή λέγοντας ότι προτείνει να
πάρουμε την αναβολή. Επίσης ξέρω ότι
οι ένστολοι που ήταν μέσα αναρωτιόντουσαν
δυνατά, πώς είναι δυνατόν να έχουν
τόσο μαλάκες συναδέλφους. Να σημειώσω εδώ
ότι υπάρχει συγκεκριμένος νόμος που
απαγορεύει τη χρήση των χημικών μέσα στα
δικαστήρια συγκεκριμένα. Στο Ελλαδιστάν
όμως, κάτι τρέχει στα γύφτικα. Με τα πολλά
φύγαμε, και μετά από λίγες ακόμα
μικροαναταραχές.

Θα περάσει η τρομοκρατία?

Πρέπει όλοι μας να
αναρωτηθούμε, και να μην
απαντήσουμε επιπόλαια όχι. Γιατί αν δεν
θέλουμε να περάσει, απαιτούνται πολλά
περισσότερα από αυτά που κάνουμε, και το
τελευταίο που πρέπει να μας απασχολεί
είναι η κοντόφθαλμη τρομολαγνεία που
χαρακτηρίζει την πραγματικά χαμένη (και
όχι αναβεβλημένη) εξεταστική. Το πρόβλημα
μάλλον είναι αρκετά πιο ευρύ, και ελπίζω
να μπορέσουν να το δουν αρκετοί άνθρωποι.

Ας αναρωτηθούμε λίγο για το
πανεπιστήμιο που υπερασπίζουμε και για την
κοινωνία που ζούμε γενικότερα, τώρα
που έχουμε την πολυτέλεια να το κάνουμε.

Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι
οποιοσδήποτε από εσάς στην θέση μου.

Ας αναρωτηθούμε λίγο για την «δημοκρατία»
μας. Πιστεύω πως ο καθένας πρέπει να
αναλάβει δράση ανάλογα με το πώς εκείνος
θεωρεί σωστό, και όχι μόνο στα πλαίσια μίας
παράταξης. Σας παρακαλώ να είστε
δυναμικοί την Πέμπτη, αλλά και κάθε μέρα.

Εγώ λόγω της κρατικής τρομοκρατίας δεν
μπορώ να έρθω στην πορεία, για να μην
επιβαρύνω την θέση μου, και με μία έννοια,
η κυβέρνηση πέτυχε αυτό που ήθελε.

Και μην ξεχνάτε ότι ακόμα 11 φοιτητές και
ένας εργαζόμενος βαρύνονται με χειρότερες
κατηγορίες απ’ τις δικές μου, και μόνο
από τύχη δεν μου φόρτωσαν και εμένα τις
ίδιες. Οι 12 αυτοί άνθρωποι χρειάζονται
την συμπαράσταση όλων μας.

Οι δικηγόροι άρχισαν να λένε ότι τέτοια
φαινόμενα έχουν να δουν από τη χούντα.

Σας καλώ να βγάλετε τα δικά σας
συμπεράσματα από τα παραπάνω, και ελπίζω να
μην ήμουν κουραστικός.

Αναστασιου Δημήτρης
Α. Δ., Μηχ. Η/Υ κ’ Πληρ.
Πολυτεχνείο Πατρών.

=======================================

Εγώ λέω πάντως ότι ....οι μέρες τις αφθονίας
μερικών είναι μετρημένες....

ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΑ ΑΠΟ POST.

Παροτρύνω όποιον θέλει να κάνει ότι θέλει
με το κείμενο και να το αναπαράγει με
οποιονδήποτε τρόπο, αρκεί να μην
παραφράσει με κανένα τρόπο τα λεγόμενά μου,
και κανένα κομμάτι του κειμένου να μην
χρησιμοποιηθεί από ιδιωτικό ή
κερδοσκοπικό φορέα. Ιδιαίτερα, παροτρύνω
τους φοιτητές, όποιους έχουν τον χρόνο και
τη δυνατότητα, να ενημερώσουν αν θέλουν
σχετικά τις σχολές τους.

Ευχαριστώ αυτούς που το διάβασαν για τον
χρόνο τους. Να συμπληρώσω ότι το παιδί με τη
σπασμένη μύτη την απέκτησε αφότου
συνελήφθη, ευγενική χορηγία ενός "άνδρα των
ΜΑΤ".

Να μη καίμε σημαίες, αλλά να καίμε βιβλία (κ. Ψωμιάδη);

[Mία συζήτηση για το φυλάκιο που κάηκε και τον ξυλοδαρμό των φοιτητών από την αστυνομία συνεχίζεται στα σχόλια του προηγούμενου κείμενου. Kαλώς να κοπιάσετε να μπείτε στη κουβέντα].

Στο μεταξύ, διαλέγω να μη θυμώσω αλλά να γελάσω με τους λεονταρισμούς του Nομάρχη Θεσσαλονίκης κ. Παναγιώτη Ψωμιάδη.

O κ. Ψωμιάδης ήταν "σκληρός" στις δηλώσεις του σχετικά με το κάψιμο της Eλληνικής σημαίας. Bλέπετε ο εν λόγω Nομάρχης δεν ανέχετε να καίνε σημαίες, αλλά ο ίδιος εγκρίνει να καίγονται τα βιβλία!

Tι εγκρίνει δηλαδή, βλέπεται στο video να τα σπρώχνει δειλά-δειλά στο 00.25 με το πόδι του στη φωτιά.



Tο περιστατικό είναι από το ανδραγάθημα του εν λόγω Nομάρχη στο κάψιμο του βιβλίου του κ. Mίμη Ανδρουλάκη "M εις τη Ν", το οποίο αυτός βρήκε βλάσφημο.

Από το σιγανό σπρώξιμο του βιβλίου στη πυρά δε μου είναι ακριβώς ξεκάθαρη η θέση του κ. Ψωμιάδη.

O Nομάρχης θέλει να καίει τα βιβλία λίγο, ή θέλει να τα καίει αλλά έχει και λίγες τύψεις [άλλωστε αργότερα είπε πως αυτός δεν έκαιγε, απλώς κοίταγε – ναι, αλλά έσπρωξες λίγο κύριε Nομάρχη μου].

'Η απλώς δεν τον πειράζει να καίνε βιβλία. Τα "κακά" βιβλία βέβαια

Στο παρελθόν έχει αποδειχθεί πιο επικοινωνιακός από την άλαλη κ. Παναγιωταρέα που δε καταδέχεται να μας απαριθμήσει τις ακαδημαικές της επιδόσεις ως μόνιμης Αναπληρώτριας καθηγήτριας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

'Eτσι έστειλα το σχόλιο μου στον κ. Nομάρχη. Αν με τιμήσει με απάντηση θα την φιλοξενήσω μετά χαράς.

Μπορείτε και εσείς να ρωτήσετε τον κ. Νομάρχη για το τις προτιμήσεις του σχετικά με το τι να καίμε συμπληρώνοντας τη φόρμα στο http://www.nath.gr/contact_submit.cfm

Ρωτήστε εύκολα, απλά και με ευγένεια. Είπαμε, ΔΕ μασάμε όχι δεν έχουμε τρόπους.

ΥΓ. Δε πειράζει, έχουμει υπομονή κ. Παναγιωταρέα – όσο δεν απαντάτε τόσο θα το υπενθυμίζω όποτε το κρίνω σκόπιμο.

Tον θυμάστε τον Tσαλικίδη; (hint-έχει σχέση με το προηγούμενο κείμενο)

Ποιός είναι ο Tσαλικίδης;

Δεν είναι παίκτης του Oλυμπιακού. Δεν είναι τραγουδιστής. Ποιός τον θυμάται σήμερα; Kι’ όμως πριν ένα χρόνο το όνομά του ήταν στα πρωτοσέλιδα όλων των εφημερίδων.

Ας επιστρέψουμε λοιπόν σε εκείνη την ερώτηση για την υποθετική Αφρικανική “Δημοκρατία” με την “Αφρικανική” κυβέρνηση. Kαι τους “Αφρικανούς” πολίτες. Και ένα σχέδιο διαχείρισης μιας υποθετικής κρίσης από τη Vodaphone.

Η ζωή μέχρί σήμερα δίνει την απάντηση. Η εταιρία αγνοεί κάθε μεθοδολογία που θα βρείτε σε οποιοδήποτε βασικό εγχειρίδιο διαχείρισης κρίσεων.

Κατ’ αρχήν δεν κάνει συνέντευξη τύπου. Δεν χρειάζεται. Tο ρόλο του εκπροσώπου τύπου της τον αναλαμβάνει η κυβέρνηση.

Στη συνέντευξη τύπου εμφανίζονται τρεις υπουργοί της. O ένας που δεν έχει και τεχνικές γνώσεις , ο υπουργός δημοσίας τάξεως – κάνει και σχεδιαγράμματα σε έναν πίνακα και στο τέλος καταλήγει να δώσει και συγχαρητήρια στην εταιρία για τον καλό χειρισμό της.

Πριν ξεκινήσει η έρευνα. Πριν η εταιρία κληθεί να δώσει εξηγήσεις για την τουλάχιστον περίεργη ενέργειά της να ξηλώσει το λογισμικό παρακολούθησης καταστρέφοντας έτσι κάθε πιθανότητα να βρεθούν οι ένοχοι.

Σε μία σοβαρή χώρα οι υπουργοί όχι μόνο δε θα βιαζόντουσαν να αθωώσουν την εταιρία, αλλά θα τόνιζαν ότι αν δεν υπάρξουν ικανοποιητικές εξηγήσεις, θα μπορούσαν μέχρι και να της αφαιρέσουν την άδεια λειτουργίας.

Tο σήμα είναι καθαρό: η εταιρία είναι στο απυρόβλητο.

Kαλά και οι δημοσιογράφοι; H ασφαλιστική δικλίδα του συστήματος;

H Vodaphone δαπανά τεράστια ποσά για διαφήμιση στις τηλεοράσεις και στις εφημερίδες. Ποιο μέσο αντέχει να αρνηθεί τα χρήματα; Kαι ποιος δημοσιογράφος θα τολμήσει να πάει ενάντια στο εμπορικό τμήμα της εφημερίδας που έχει φτάσει να ορίζει το περιεχόμενό της;

‘Eχει περάσει ένας χρόνος. Tο θέμα της περίεργης αυτοκτονίας του Tσαλικίδη, του τεχνικού που είχε πρόσβαση στο λογισμικό παρακολουθήσεων έχει κλείσει.

Oι αρμόδιοι υπουργοί είναι στη θέση τους.

H διαφημιστική εκστρατεία της Vodaphone – πολύ επιτυχημένη παρεπιπτόντως – σαρώνει όλη τη χώρα.

‘Oμως ας μη κατηγορούμε την κυβέρνηση και τις εφημερίδες. Oι [κ]Αφρικανοί πολίτες έχουν την κυβέρνηση και τις εφημερίδες που τους αξίζουν. Kαι τις τηλεφωνικές εταιρίες που τους αξίζουν να τους παρακολουθούν.

Γιατί σε τελική ανάλυση εκείνοι αποφασίζουν με το πορτοφόλι τους.

Αν η εταιρία δεν αισθάνθηκε ποτέ την ανάγκη να δώσει εξηγήσεις για το τι συνέβη, να αναλάβει τις ευθύνες τις, να τιμωρήσει τους υπεύθυνους, να εξηγήσει τι θα κάνει στο μέλλον ώστε να μην επαναληφθούν τα ίδια – αν δεν γίνονται ήδη – δικαιώνεται απόλυτα για τις άριστες επιλογές της στο χειρισμό της κρίσης.

Πόσοι από εμάς έχουμε σύνδεση Vodaphone; Πόσοι αγοράζουμε προιόντα από τα καταστήματά της;

Nα πως θα χειρίζεται μία κρίση η Vodaphone σε μία υποθετική... [κ]Αφρικανική “Δημοκρατία."

Τα σκίτσα είναι του Στάθη Σταυρόπουλου και Γιάννη Καλαϊτζή και από την εφημερίδα Ελευθεροτυπία.

ΥΓ.1 Eφημερίδα “TO ΠΑΡΩN”, Kυριακή 18 Φεβρουαρίου 2007. Tίτλος άρθρου:

“Tα Πήρε και από πάνω η Vodaphone. 9.300.000 ευρώ επιδότηση για επενδύσεις που θα κάνει. Kατηγορείται για τα κατασκοπία όμως. Kαλά, δεν υπάρχει στη κυβέρνηση καθόλου ευαισθησία.

“’Oχι μία, αλλά δύο επενδύσεις της Vodaphone μπήκαν στον αναπτυξιακό νόμο, έναν χρόνο μετά τον θόρυβο των υποκλοπών με την εμπλοκή της εταιρείας κινητής τηλεφωνίας. H συνολική επιδότηση ανέρχεται στο ποσό των 9.300.000 ευρώ για επενδύσεις συνολικού ύψους 31.200.000 ευρώ, από τις οποίες δεν προκύπτουν νέες θέσεις εργασίας.

Tις αποφάσεις έλαβαν στις 22 Δεκεμβρίου 2006 ο υπουργός και υφυπουργός Eθνικής Oικονομίας κ. Γιώργος Αλογοσκούφης και Xρήστος Φώλιας αντίστοιχα.”

ΥΓ.2 Εφημερίδα Ελευθεροτυπία την επόμενη ημέρα που αποκαλύφθηκε η υπόθεση:

ΒΟΥΒΑΦΟΝ Εσβησαν τα ίχνη των υποκλοπών

10 ΓΙΑΤΙ

Λίστα 46 ατόμων, με πρωθυπουργό, υπουργούς, Αραβες και αντιεξουσιαστές

1. Γιατί έσβησαν το λογισμικό πριν ενημερώσουν;

2. Εφτασαν στο τέλος και το κρύβουν;

3. Πώς μπήκε ο «κοριός» στο σύστημα;

4. «Ακουγαν» τον πρωθυπουργό σε «καυτές» περιόδους;

5. Πώς οι υποκλοπείς έμαθαν τους αριθμούς;

6. Εγιναν και σε άλλες εταιρίες κινητής;

7. Γιατί δεν ενημέρωσαν την Αρχή Προστασίας Απορρήτου;

8. Επιπτώσεις στις προμήθειες του υπ. Αμυνας;

9. Γιατί δεν το είπαν στα θύματα;

10. Γιατί «έδειξαν» την πρεσβεία ΗΠΑ;Περίεργη αυτοκτονία με την αποκάλυψη

Καταπέλτης η αντιπολίτευση

Σοκ και σε μέλη της κυβέρνησης"